< terug naar het overzicht
New & Old Favourites @ Galerie 23
11-01-2020 / 09-02-2020

In deze tentoonstelling ziet u nog nooit getoonde kunstwerken van Senegalese kunstenaar Piniang gecombineerd met schilderijen van Aziz Lkhattaf (Ourir, Marrakech, 1968) en een selectie van sculptuur uit eigen stock. Deze bestaan uit de bronzen beelden van Boukare Bonkoungou (Burkina Faso, 1978), houten beelden van Fiel Dos Santos (Mozambique, 1972) en Abou Sidibé (Abidjan, 1977) en de bijzondere manshoge beelden van Senegalese kunstenaar Cheikh Diouf. 

Piniang
Piniang
Piniang
Piniang
Fiel Dos Santos - Sandal wood - 93x43 cm
Fiel Dos Santos - Point of balance - Sandal wood - 93x43 cm
Fiel Dos Santos - mixed media - 73x20 cm
Fiel Dos Santos - Mental recharge - mixed media - 73x20 cm
Fiel Dos Santos - mixed media - 82x36 cm
Fiel Dos Santos - Something between us - mixed media - 82x36 cm
Abdelaziz Lkhattaf - mixed media - 130x130 cm
Abdelaziz Lkhattaf - Procession 2018-3 - mixed media - 130x130 cm
Abdelaziz Lkhattaf - mixed media - 140x160 cm
Abdelaziz Lkhattaf - Procession 2018-6 - mixed media - 140x160 cm
Portret Piniang
Boukare Bonkoungou
Boukare Bonkoungou
Boukare Bonkoungou
Boukare Bonkoungou
Boukare Bonkoungou
Boukare Bonkoungou
Boukare Bonkoungou
Boukare Bonkoungou

Pappe Ibrahim Niang werd vernoemd naar zijn grootvader. Hij combineerde zijn namen tot Piniang. Deze veelzijdige Senegalese kunstenaar maakt beelden, schilderijen, (video)-installaties en animaties. In deze tentoonstelling zijn 5 werken van hem te zien. Drie daarvan lijken collages: kleine stukjes papier zijn op gaas geplakt en bewerkt tot composities. 
Piniang adresseert in zijn werk voornamelijk de ongelijkheid tussen de verschillende klasse, vluchtelingenproblematiek en de stereotypering van Afrika getoond in de media. Meer over Piniang kunt u in dit artikel lezen dat Rosalie van Deursen van Urban Africans over hem schreef. Een mini-documentaire over Piniang ziet u hier

Abou Sidibé, geboren in 1977 in Abidjan, Ivoorkust volgde daar een kunstopleiding aan de aan de Bingerville academie. Zijn familie komt uit Mali, een land waar hij nog altijd sterke banden mee heeft. Zelf woont hij tegenwoordig in Burkina Faso, waar hij een atelier heeft in de hoofdstad Ouagadougou. De sculpturen van Abou Sidibé (1977) bewegen zich op het raakvlak van traditie en moderniteit. Traditioneel is het vakmanschap waarmee hij het tropische hardhout als zoveel houtsnijders voor hem zijn vorm weet te geven en weet te bezielen. Nieuw en verrassend zijn de elementen die hij daar aan toevoegt: ijzeren objecten, touw, platgeslagen conservenblikjes. Nieuw zijn ook zijn assemblages uit louter oude al eerder gebruikte materialen. Zelf noemt hij deze herscheppingen “manamako”, wat in het Bambara, de taal waarmee hij opgroeide, “leven geven” betekent. Abou Sidibé exposeert regelmatig in (West) Afrika en in Europa. In Nederland was zijn werk te zien in o.a. galerie Huijs Basten Asbeck in Groenlo en in het Glazen Huis in het Amstelpark. In Ouagadougou nam hij deel aan een workshop met Nederlandse beeldhouwers en bronsgieters.

Aziz Lkhattaf: Ruim twintig pakketten kijken me haast verwijtend aan. Ze laten zich met tegenzin van hun stevige, professionele verpakking ontdoen. Langzamerhand onthult zich een oeuvre dat ik niet eerder gezien heb. Het is opvallend en verrassend. Tegelijkertijd roept het allerlei referenties op. Is het laatste, het grootste werk representatief? Als ik naar het enorme doek van Aziz Lkhattaf (1968, Ourir, Marrakesh) kijk, is het alsof ik een ontmantelde Kiefer zie, een werk van de Duitse kunstenaar ontdaan van alle objecten, voorstellingen, bombast en pathetiek, een Kiefer teruggebracht tot het geabstraheerde minimum. Zandkleuren zijn dik aangebracht op het linnen. Ze zijn vermengd met stukjes stro en met zandkorrels. Denk ik. Op dat grote veld zijn hier en daar ‘vormen’ aangebracht. Geschilderd in andere kleuren. Veel (vuil)wit met een toefje rood en een vlekje zwart. Ze zijn er haast letterlijk bovenop gelegd. Het lijken menselijke figuren. Stipjes in de verte. Zijn het Arabische mannen of toch vrouwen? Op weg waar naartoe? Het geheel straalt een enorme rust uit. Een minimaal gedicht dat meer wit telt dan woorden? Of zijn het flarden van herinneringen, jeugdherinneringen die hun precisie hebben moeten prijsgeven aan de tijd en waarvan alleen een sfeerbeeld is overgebleven? Lees meer ...

Cheikh Diouf (1949, Fatick, Senegal) is, zegt hij, bijna als kunstenaar geboren. Hij woonde met zijn familie in een klein dorpje op het platteland. Zijn vader verdiende zijn brood als landarbeider. Als kind ging Cheikh met hem mee het land op. Hij liep achter de ploeg en pakte stukken van de omgeploegde en daardoor wat vochtige aarde en probeerde er poppetjes van te kneden. Hij vertelt deze anekdote met een serieus gezicht. Alsof het niets bijzonders is. Het verhaal is echter een perfecte illustratie van zijn kunstenaarsschap. Lees meer...

Dat Boukaré Bonkoungou (1978) met brons werkt is niet zo bijzonder. Burkina Faso heeft een lange traditie in het brons gieten. Het gaat over van vader op zoon. Zo was dat ook in zijn familie het geval. Deels heeft hij het vak dus thuis afgekeken, maar hij heeft daarnaast een opleiding gevolgd aan het CNAA, het ‘National Center for the Arts and Crafts’ in Ouagadougou. Een instituut waar veel kunstenaars hun eerste beroepsstappen hebben gezet (de in Nederland wonende en werkende Papa Adama bijvoorbeeld).  Lees meer...

 

 

Open: din - vrij 10.00 - 18.00 uur / zat & zon 11.00 - 18.00 uur
Schrijf je hier in
voor onze digitale nieuwsbrief.
@deelnemer: is jouw e-mailadres al bekend bij ons?
CONTACT
Tel: +31 (0)20 632 54 92
Copyright © 2020 SBK design by manoverboord