< terug naar het overzicht
Terug naar Galerie 23 Hedendaagse Afrikaanse Kunst

Oumar Mbengue Atakosso
09-02-2014 / 26-02-2014

(Museum of Im/migration) (Lost&Found)
Opening: zondagmiddag om 16.00 uur met medewerking van dr. Susan Legêne, hoogleraarFaculty of Arts - History Department Vrije Universiteit.
Met de expositie "Museum of Im/migration" sluit Oumar Mbengue Atakosso zijn jarenlange project af dat  in juni 2009 als installatie in situ onder de titel Lost and Found in Galerie 23 een eerste publieke presentatie kreeg. Nu vier jaar later, na tal van bezoeken, exposities en filmen in Zuid-Europa, Afrika en Latijns Amerika presenteert  Oumar zijn internationale werkzaamheden in een omvangrijke  publikatie in Galerie 23, met objecten, video en foto's.

test
test
test
test
test
test
test

Lost and Found

In his project ‘Lost and Found’ Oumar’s Mbengue Atakosso, expresses the contradictions faced by artists who must perform multiple roles in a society that is constantly shifting in the manner in which it is mediated, articulated, and presented.
The theme of his monumental installations, constructed from hundreds of nearly identical, handmade, miniature components, is about the relation between what he has lost and found during his travels from Senegal to the Netherlands. He creates installations using textiles, furniture and other useful objects in which their intimate domesticity points to security but projects hidden tensions.

Mbengue is able through various means to deconstruct and complement memory processes and storylines, whether or not with the help of found objects that both bring history to life and also question it. His interest in this multiplicity comes from the places or cultural spaces which have defined his life: Senegal, Spain, France and the Netherlands. All the details of his installation have been carefully thought through. The inhabitants of his dreamland are ordinary refugees with no faces and no names.  Oumar cherishes them, he dresses them in an attempt not only to keep them warm but to restore their honour. Allowing them to be touched. 

He emphasizes that the West needs to find new bearings. That we need people that can cross borders, as 'multi-lingual'. That we need artists like him that consider vacancy as a constructive position: vacant spaces not only in terms of geography, but territories of thought.

His work asks us to consider the transient and conflicting nature of human experience. Each time we cross a border we encounter the ‘Other’, each moment we come together or become separated, each moment we rise or fall, each moment we lose something or find something new. 

Oumar draws his research from the local traditions, narrating the context of the place where he is at that moment; then he highlights the points of intersection between a local reality and the ongoing change that takes place in an entire country and even in the entire world. His art has a deeply metaphoric connotation: departing from very specific localities, he reaches out to explore themes and problems shared by the whole world. In most of his works there is a tension between the demands of the collective and the longing for self-identification. 

Oumar is a modern Scheherazade who deconstructs stories as if his life hangs in the balance. The hidden objects in his lost and found series can be seen in the same way. Oumar occupies spaces by covering walls and floors with metres of clothing made of horse blankets. Hundreds of covered objects, scattered across time and space, each of them wrapped in the same material. You can read it as a distillation of his own experiences and what is happening in the world around him. 
His project Lost & Found acknowledges that art rests more and more upon an axis of “horizontal, synchronic, social operation” no longer located within the institutional space. His objects strive to become a vehicle for cultural, ideological, and social exchange directly involved in the construction of a public sphere wherein different positions and perspectives concur, not necessarily to be exhibited in the kind of spaces traditionally designed for artistic circulation and promotion such as museums and galleries. Instead his work seeks a home in other environments marking other sorts of relations with the community they nurtured from and the individuals that constitute it.
He confronts us with questions like; What do we lose during out travels and what do we find? Who is able to cross borders and what space is left for the neglected individual identity to protest? Mbengue’s journey has been an introspective one but he has positioned himself trough the years as part of a universal conversation. In his work, we are confronted with a past recognised by millions of migrants. His objects reflect their feelings of alienation and distance. The threat here is that the heritage evoked within the artist’s landscape will be erased. In that respect, and borrowing from L.P. Hartley's The Go-Between: ‘The past is a foreign country; they do things differently there - indeed, it is not the past that is a foreign country here, but rather the present. People did not leave the place, the place left them.’

Özkan Gölpinar, 2012

 

Over de expositie van Oumar Mbengue in 2009 door Rob Perrée.

 

VERLOREN EN GEVONDEN

 

Oumar Mbengue presenteert een totaalkunstwerk in Galerie 23

 

Als ik de studio van Oumar Mbengue binnen stap is het alsof ik letterlijk zijn thematiek betreed, preciezer nog, alsof ik me tot onderdeel maak van een van zijn installaties. In het achterste deel van de kleine ruimte liggen en staan tientallen objecten. In een ongeordende ordening. Al die gevonden voorwerpen zijn ingenaaid in de stof van paardendekens. Een deel nauw omsluitend, bij een ander deel heeft de stof wat ruimte over om zijn eigen gang te gaan. Met als gevolg dat ze een soort rozetten of toefjes gaat vormen. Bijna decoratief. De objecten zijn gevarieerd in vorm en afmeting. De meeste hebben door de maskerade hun identiteit verloren. Bij andere verraadt de vorm nog de oorsprong. Een kastje, een deel van een pop, een paar schoenen etc.

 

Te midden van de anonieme voorwerpen ligt een ingelijste kleurenfoto van een zwarte man met een klein kind. Het beeld valt op omdat het zich wel ongegeneerd laat thuisbrengen. Het is de kunstenaar zelf, met zijn dochtertje. Rondom het grijze stilleven staan of liggen objecten die wachten op behandeling. Ze steken bloot af tegen de rest.

 

In het midden van de ruimte, aan de linkerkant, staat een verzameling traditionele houten sculpturen uit Senegal. Hun trotse aanwezigheid maakt duidelijk dat ze geen paardendeken om zich heen dulden. Ze zijn niet op straat gevonden, ze zijn met liefde en zorg verzameld door Mbengue. Als herinnering aan zijn vaderland? Ze gaan ongewild of onbedoeld een relatie aan met de rest. Ze geven de verpakte objecten hun eigen, soms navrante maar altijd vervreemdende dimensie.

 

Het werk van Oumar Mbengue gaat over de postmoderne immigrant. Wat heeft hij achter gelaten? Wat is hij kwijt geraakt? Wat is ervoor in de plaats gekomen? Welke nieuwe zaken en gewoontes heeft hij zich eigen kunnen maken? In hoeverre heeft hij zijn nieuwe ruimte gebruikt of misbruikt? Welke ruimte is hem gegund? Hoe vaak is hij op zijn plaats gewezen? In hoeverre heeft hij respect ondervonden en in hoeverre heeft zijn zelfrespect geleden?

‘Lost and Found’ in de breedste zin van de betekenis.

 

De paardendeken staat symbool voor de eerste ontmoeting met de bewoners van het land waar vluchtelingen hun toevlucht hebben gezocht. Een ogenschijnlijk warm gebaar, maar vaak geen enkele garantie voor een warme toekomst. Paardendekens worden niet voor niets van restmateriaal gemaakt. Warm en koud krijgen in het gebaar hun eigen dynamiek. Zoals de plastic roodwitte (politie)linten iemand beschermen tegen gevaar maar ook symbool staan voor gevaar.

 

Zoals ik in de kleine ruimte tegenover hem zit, we met elkaar praten, elkaars ruimte aftasten, tot elkaar proberen te komen, elkaars verschillen ervaren en zoeken naar elkaars overeenkomsten, zo zal Oumar Mbengue met een performance proberen zijn installatie tot leven te brengen voor de bezoekers.

 

In een videowerk dat ‘Lost and Found’ completeert, toont hij een parade van verkeersborden en verkeerstekens. In zijn ogen karakteristieke Westerse, zelfs artistieke tekens die zijn bedacht om voor ordening en veiligheid te zorgen. Ze staan echter tevens symbool voor regels en wetten, voor de belemmeringen waar een postmoderne immigrant mee geconfronteerd wordt in zijn poging zijn nieuwe vaderland te veroveren.

 

In zijn presentatie in Galerie 23 eigent hij zich als het ware de ruimte toe door alles zoveel mogelijk met paardendekens te bedekken. Hij gaat zelfs nog iets verder. Hij bouwt de kinderkamer van zijn dochtertje na en brengt zo zijn persoonlijkste ‘bezit’ in de ruimte.

Tast hij de grenzen af? Daagt hij ons uit? Wijst hij ons op onze dubbele moraal? Of geeft hij aan hoe hij er inmiddels in geslaagd is om als postmoderne immigrant zijn ruimte te vinden en te grijpen?

 

Oumar Mbengue geeft geen pasklare antwoorden. Hij plaatst het publiek in een suggestieve omgeving waarbinnen vele interpretaties mogelijk zijn en waarin een diversiteit aan gevoelens zich zal opdringen.

Vast staat dat hij voor een ervaring zorgt die de bezoeker niet licht vergeet.

 

Rob Perrée, Amsterdam/Berlijn april 2009.

Open: din - vrij 10.00 - 18.00 uur / zat & zon 11.00 - 18.00 uur
Schrijf je hier in
voor onze digitale nieuwsbrief.
@deelnemer: is jouw e-mailadres al bekend bij ons?
CONTACT
Tel: +31 (0)20 632 54 92
Copyright © 2013 SBK design by manoverboord