< terug naar het overzicht
Terug naar Galerie 23 Hedendaagse Afrikaanse Kunst

George Struikelblok: Stilte
26-07-2015 / 30-08-2015

Tijdens zijn verblijf in Vermont (VS) twee jaar geleden heeft George Struikelblok (Suriname, 1973) een aantal werken gemaakt, die gebaseerd zijn op de dood. Twee jaar lang borg hij ze op en nu is de tijd rijp om ze tentoon te stellen. Met trots presenteert Galerie 23 de expositie 'Stilte'.

 

test
A waka bun 2015
test
Trowstu 2015
test
Memre 2015
test
Mi nanga en 2 011
test
Misi yu lobi 2011
test
pa pa pa 2015
test
Tranga ten 2015
test
Me prakseri yu 2015

DE VERRASSING REGEERT

Het is niet altijd mogelijk om de kwaliteit van een kunstwerk duidelijk in woorden uit te drukken. Soms is er domweg sprake van een emotie die wordt geraakt. Dan laten woorden het afweten. Meestal spelen verschillende factoren een rol. In samenhang, strijdend om voorrang of in samenspel. Vervreemding en verrassing tellen voor mij zwaar. Met name die laatste factor regeerde toen ik het ‘verborgen’ werk van George Struikelblok onlangs zag. Hij had het een paar jaar achtergehouden, omdat hij eerst het effect ervan in zijn nieuwe werk wilde afwachten.

Het oeuvre van Struikelblok wordt al vele jaren gekenmerkt door een grote levendigheid, in het oog springende, contrasterende kleuren, zwarte lijnen die suggereren omtreklijnen te zijn, geabstraheerde menselijke figuren, terugkerende symbolen, rijtjes letters zonder een vaste betekenis en Pollockiaanse druppels als een bindende factor. Het zijn werken die vooral opgeruimdheid en vrolijkheid uitstralen. De liefde is dan ook het overheersende thema. Ze hebben een hoge mate van herkenbaarheid. Vooral dat laatste kenmerk is zowel knap als gevaarlijk. “Een Struikelblok haal je er altijd uit. Hij heeft een duidelijke handtekening.” Een juiste duiding, maar die kwaliteit kan gaan knagen aan de kwaliteit van de verrassing. Struikelblok moet dat zelf ook gevoeld hebben. Opnieuw is het een gebeurtenis in zijn privéleven die hem tot ander werk heeft gebracht.

In een interview van vijf jaar geleden met Eva de Mulder zegt hij, naar aanleiding van zijn opleiding aan het Edna Manley College of the Visual and Performing Arts op Jamaica: “(…) ik tekende vooral realistisch: portretten, huizen, bloemen, veel opdrachten. Ik maakte wat de mensen wilden. Tijdens de opleiding op Jamaica moest ik iets vinden dat van mezelf was. Daar heb ik nachten van wakker gelegen. Hoe doe je dat, je je werk eigen maken? Na veel gesprekken kwam ik erachter dat de dood van mijn vader nog ergens diep zat weggestopt. Schilderen bleek voor mij dé manier om het verleden te verwerken en erover te praten.”

Is de opleiding en de ‘ontdekking’ op Jamaica bepalend voor het eerste deel van zijn nieuwe carrière, zijn overleden vader is opnieuw de aanleiding voor de huidige ontwikkeling. Struikelblok is er jarenlang vanuit gegaan dat zijn biologische vader al was overleden voordat hij op de wereld kwam. Een gesprek over zijn werk met de journalist Jaap Hoogendam leidt niet alleen tot een artikel maar ook tot een hernieuwde zoektocht naar het verleden van Struikelblok. Die tocht legt meer dan de gecompliceerde familiebanden bloot, ze levert tevens het bewijs dat de vader van Struikelblok pas na de geboorte van zijn zoon is overleden. Er duikt en passant ook een foto van de man op. Een jarenlang trauma krijgt een gezicht.

Door deze gebeurtenis wordt het pijnlijke verleden weer opgerakeld. De werken op papier die Struikelblok daarna maakt tonen de gevolgen. Ze verschieten van kleur. Ze zijn donker geworden. Somber. Soms komt de kleur rood voor, maar niet meer als symbool van de liefde. De werken zijn ook abstracter geworden. Op een kwetsbaar jongensfiguurtje na. Dat keert telkens terug. In een hoekje, grijs en onopvallend. De letters veranderen in emotionele, geschreven teksten die gaan over zijn vader of zijn oma. Er is een groter verschil tussen de werken. Zijn de achtergronden in zijn vertrouwde werk open, uitnodigend, bij deze zijn ze eerder gesloten, intiem.

De schilderijen die hij hierna heeft gemaakt, en waarvan er ook een aantal te zien is, lijken weer wat lucht te geven aan de somberheid. De kleuren komen terug, meestal nog in contrast met donkere vlakken. Het jongensfiguurtje ‘loopt’ er vaak nog doorheen. De herkenbare, vertrouwde beeldtaal is op zoek naar een nieuw uiterlijk. De omtreklijnen zijn verdwenen. Struikelblok is als het ware losgebrand. Hij heeft zich van de sjablonen ontdaan. Hij heeft ze niet meer nodig.

Ik heb geen idee in welke richting het werk van Struikelblok zich zal ontwikkelen. Waarschijnlijk weet hij dat zelf ook nog niet.

Hij heeft het lef gehad om persoonlijke pijn (opnieuw) toe te laten in zijn werk en het als het ware ter discussie te laten stellen. Inhoudelijk en qua vorm. Het verrassingseffect daarvan moet hem voldoening geven.

Rob Perrée

Amsterdam, 22 juli 2015.              

      

   

Open: din - vrij 10.00 - 18.00 uur / zat & zon 11.00 - 18.00 uur
Schrijf je hier in
voor onze digitale nieuwsbrief.
@deelnemer: is jouw e-mailadres al bekend bij ons?
CONTACT
Tel: +31 (0)20 632 54 92
Copyright © 2013 SBK design by manoverboord