< terug naar het overzicht
Terug naar SBK Amsterdam KNSM

Lenneke van der Goot
17-05-2015 / 21-06-2015

Lenneke van der Goot

‘Schatkamers van de geest’

In 2011 maakte Lenneke van der Goot bij Kunstvereniging Diepenheim een tekeningeninstallatie, waarin zij veel van haar kwaliteiten bij elkaar bracht. Haar deels knap getekende, maar ook ‘uitgeknipte’ wolven, op ware grootte, werden als puzzelobjecten op de wanden geprikt en gedeeltelijk driedimensionaal de ruimte in getrokken.

test
test
test
test
test
test
test
test

De papieren vormen werden met bouwlampen aangelicht en zo ontstond een boeiend spel van licht en donker, maar ook van illusie en werkelijkheid, van rijkdom aan vorm. Nu bleef het daar niet bij, want op sommige wanden had zij de dieren ook getekend en het schijnbare gemak waarmee dit technisch gedaan was, overtuigde volledig. Door de vormen, de schaduwen en de getekende delen, werd het werk letterlijk gelaagd, maar ook inhoudelijk leek er iets aan de hand. Je voelde dat er veel speelde, gezegd werd, maar je kreeg dat niet helemaal letterlijk verwoord.

Met een beschrijving of essay kun je niets bewijzen, maar wellicht kan ik wel proberen anderen te overtuigen van het belang van het werk van Lenneke van der Goot. Door een persoonlijke getuigenis af te leggen van de ervaringen en dat alles in de hoop dat ik het raadselachtige fenomeen van de kwaliteit in haar werk toch kan duiden. Maar er blijft een aspect dat een beroep doet op je opperste gevoel, dat niet met de ratio is te verklaren. Die dubbelzinnigheid maakt dat haar werk niet alleen vraagstellend blijft, maar vooral ook blijft boeien. Daar komt bij dat zij, zeer inventief, telkens weer nieuwe wegen inslaat die opnieuw tot bezinning en verbazing kunnen leiden. Denk je ‘vat' te krijgen op de tekeningen, dan is er al weer een nieuwe serie, die je niet alleen op een ander been zet, maar die je dwingt je opnieuw in te leven en te oriënteren op wat er nu weer gebeurt.

In teksten over kunst worden dikwijls omtrekkende taalkundige bewegingen gemaakt, gebaseerd op metaforen en analogieën, om zo een nieuwe, onbekende mentale ruimte te betreden, zoals de Zuid-Afrikaanse schrijver en beeldend kunstenaar Breyten Breytenbach het ooit formuleerde. De ‘beleving’ van een tekst vertoont hopelijk in die zin een parallel met de beleving van de tekeningen van Van der Goot.

De tekeningen van Lenneke van der Goot zijn altijd helder. Zij laat, zo lijkt het, vrij precies zien wat ze wil vertellen, geeft de kijker visuele hints, maar geeft niet direct haar enigmatische inhoud prijs. Dat vertellen lijkt een wezenlijk aspect van de inhoud van haar werk. Niet dat het afgeronde verhaaltjes zijn, maar het getoonde maakt dat je nadenkt over situaties. Over de nietigheid van de mens, over onze eenzaamheid en het verdwaald kunnen zijn in een illusoire wereld die soms lijkt opgebouwd uit vergrote decorstukken. Elke tekening is ook een toneel of schaakbord waarop met meestal de mens als ‘pion’ of acteur, wordt geschoven. De inventiviteit om omgevingen te ontwikkelen is bij Lenneke van der Goot groot, maar je kunt het geheel nooit plaatsen in een ons bekende wereld.

Haar experimenten met materiaal, met vergroting en verkleining van de protagonisten is speels, consequent en vaak vervreemdend. In enkele werken gebruikt zij geknipte, dan wel gekrulde papieren, waardoor de tekeningen nog meer hebben van toneelachtige scenes.

De kunstenaar blijft altijd wroeten in zijn of haar geest en geeft vaak gehoor aan ‘duistere’ stemmen, neemt risico's, om te ontdekken of iets werkt en vraagt zich af: is dit wat ik wil? Is dit het resultaat van een artistiek tekenproces en, het aller belangrijkste, is dit kwalitatief goed en dus oorspronkelijk? De ultieme tekening die uiteindelijk de gehoopte en gewenste sublimatie van idee en gevoel laat zien? Dat alles gevonden in de schatkamers van de geest en het onderbewuste.

Erwin Mortier schreef dat de kunstenaar in feite ruimte opeist naast de tijd. In deze fraaie vooronderstelling ligt besloten dat we analyses en stellingen niet direct moeten inkaderen. Veel beweegt immers op een grens. Zoals het geluid op de grens van het gehoor kan liggen. Zoals het beeld de grens van mijn blikveld. Zoals de taal het koor van beelden wil benoemen.

Arno Kramer

september 2014

 

Open: din - vrij 10.00 - 18.00 uur
zat & zon 11.00 - 18.00 uur
Schrijf je hier in
voor onze digitale nieuwsbrief.
@deelnemer: is jouw e-mailadres al bekend bij ons?
CONTACT
Tel: +31 (0)20 632 54 92
Copyright © 2018 SBK design by manoverboord