< terug naar het overzicht
Geen werk gevonden.

Misheck Masamvu (1980, Zimbabwe) tekent en schildert. Zijn schilderijen zijn vaak groot. Ze zijn emotioneel, expressionistisch geschilderd. Ze interpreteren de werkelijkheid meer dan dat ze de werkelijkheid weergeven. Vooral in zijn opvallende kleurgebruik zit veel emotie verborgen. Ontroering, verdriet, afschuw en boosheid, al deze emoties lijken hun eigen kleur te hebben. Zijn stijl van schilderen is duidelijk westers van toon en doet me denken aan Goya, maar ook aan een kunstenaar als Daniel Richter en, in Nederland, aan het (inhoudelijk overigens heel verschillende) werk van  Micha Patiniott. In de loop der jaren heeft die stijl zich ontwikkeld. Waren aanvankelijk de achtergronden relatief rustig, in zijn recente werk zijn ze gefragmenteerd, in stukken uit elkaar gevallen, waarbij ieder stuk zichzelf definieert met een eigen kleurtaal. De heftigheid van de inhoud wordt er onmiskenbaar door versterkt...


Omdat Misheck Masamvu van groot tot heel groot werkt, worden zowel vorm als inhoud uitvergroot. De gruwelijkheid, de absurditeit, de heftigheid worden zo onontkoombaar. Ik kan me zelfs voorstellen dat zijn werk daardoor overdondert en intimideert. De kijker wordt er enerzijds naartoe getrokken, anderzijds heeft hij ook de neiging ervan weg te lopen. De kunstenaar heeft een boodschap en de kijker moet en zal dat weten. Die confrontatiestrategie laat zich wel verklaren. Hij mag dan fulmineren tegen veel misstanden in zijn land, hij vindt niet dat hij, en met hem de kijker, er als een toeschouwer naar mag kijken. Op afstand, alsof het over iemand of iets anders gaat. Het is in zijn ogen terecht om je te schamen voor de toestand in je land, maar je moet je evenzeer schamen voor jezelf. Iedereen is verantwoordelijk voor het ontstaan ervan. Iedereen heeft het zien en laten gebeuren. Iedereen zou zijn mond open moeten doen, maar zoals één van zijn schilderijen al suggereert – ‘See nothing, saying nothing, do nothing?’- , dat is lang niet altijd gebeurd. 
Misheck is een jonge, betrokken, gedreven kunstenaar die, vanuit een westerse én Afrikaanse traditie, geweldige maar ook ongemakkelijke werken maakt.
Uit: ' GEDREVEN, BETROKKEN EN (ZELF)KRITISCH', door Rob Perrée


Papa Adama (1980, Burkina Faso) (Werken uit de SBK collectie*)
…Als hij aan een schilderij begint, heeft hij in grote lijnen in zijn hoofd wat hij wil vertellen, maar gaandeweg kan dat plan veranderen of uit de hand lopen. Vaak is een contrast het uitgangspunt. Tussen arm en rijk, tussen goed en kwaad of tussen hypocriet en eerlijk. Menselijke of dierlijke figuren staan centraal. Stevig, expressief geschilderd. In de manier waarop ze zijn uitgebeeld vinden traditie en heden elkaar. Overal op het doek staan beeldelementen die verwijzen naar de Afrikaanse cultuur, symbolen die een geschiedenis van eeuwen verbeelden, maar de boodschap die Adama wil overbrengen heeft een universeel en tijdloos karakter. "Ik zie heel veel. Ik wil heel veel vertellen. Over allerlei onderwerpen." Dagelijkse bezigheden of gebeurtenissen zijn veelal de aanleiding. In vrijwel ieder werk voegt hij woorden of teksten toe. Dat ze als beeld werken is mooi meegenomen, maar hij gebruikt ze in de eerste plaats om zijn verhaal over te laten komen. Ze kunnen in het Frans, Engels of Nederlands zijn. Dat ze soms verkeerd zijn gespeld, interesseert hem niet. "Ik schrijf ze op zoals ik ze hoor." Esthetische principes, compositorische ‘wetten' of gangbare kleurafspraken zijn aan hem niet besteed. Hij geeft uiting aan zijn gedrevenheid en of dat mooi of verantwoord gebeurt, daar moeten anderen zich maar over opwinden. Zijn energie vraagt om een uitweg en die uitweg moet op haar beurt weer energie uitstralen. Dat gebeurt. En hoe. In de smalle gang waar hij voor de gelegenheid een twintigtal werken heeft opgehangen, vechten ze om de ruimte en de aandacht. Ze tonen zich weinig verdraagzaam voor elkaar. Zijn sculpturen zijn eveneens elementaire vertalingen van mensen en dieren. Het benodigde materiaal vindt hij over het algemeen op straat. Een gevaarlijk uitziende krokodil is bijvoorbeeld opgebouwd uit fietskettingen. De vergelijking met Jean-Michel Basquiat (1960-1988) ligt voor de hand. Niet eens zozeer door zijn manier van werken. Basquiat was van oorsprong een graffiti kunstenaar. Zijn beeldtaal is veel meer symbooltaal, signlanguage dan die van Adama. De laatste is meer schilder dan de eerste. Als persoon en als karakter lijken ze meer op elkaar. Hun uiterlijk komt verrassend overeen. Beiden zijn wars van regels en wetten. Ze doen wat ze moeten doen. Gedreven, enthousiast, onbevangen, ongecensureerd. Beiden hebben een ontroerend soort schaamteloosheid. Ze portretteren zichzelf. Trots. Omdat ze weten waar ze voor staan.
-Uit: ' DE KRACHT VAN DE ONGEREMDHEID' , door Rob Perrée
*De werken van Papa Adama, uit de SBK collectie, zijn te koop én te leen!

 

Open: wo t/m vr: 11:30-17:30 za: 12:00-17:00
Schrijf je hier in
voor onze digitale nieuwsbrief.
@deelnemer: is jouw e-mailadres al bekend bij ons?
CONTACT
Tel: +31 (0)20 632 54 92
Copyright © 2019 SBK design by manoverboord