Tchikumbi<\/p>\n
Het gedreven engagement van Doctrov\u00e9e Bansimba<\/p>\n
\u201cIk adem kunst, ik droom kunst, ik huil kunst, ik dans kunst, ik lach kunst, ik eet kunst, ik zweet kunst……kunst is mijn leven.\u201d
\nEen uitspraak die tekenend is voor de Kongolese kunstenaar Doctrov\u00e9e Bansimba (1985). Het enthousiasme, de gedrevenheid, de ambitie, ze lijken haar te zijn aangeboren. Haar ouders verzetten zich tegen haar artistieke aspiraties, maar als kind al schilderde en tekende ze op alles wat er in haar buurt was: muren van winkels en huizen, etiketten van frisdrankflessen en vele andere produktverpakkingen. Ze omschrijft het zelf als een persoonlijke variant op straatkunst. Uiteindelijk studeerde ze af aan de Nationale School voor Schone Kunsten en de Academie voor Schone Kunsten in Brazzaville. Ze was klaar om werk te maken \u201cdat leeft, lacht en anderen tot nadenken stemt.\u201d<\/p>\n
<\/p>\n
Haar vrouw zijn speelt een rol in haar werk, maar ze is toch vooral kunstenaar. Het zijn veel meer de kinderen waar ze zich druk om maakt. De uitbuiting ervan, het geweld dat tegen ze wordt gebruikt, de manier waarop ze verwaarloosd worden, aan hun lot worden over gelaten.<\/p>\n
In het project Tchikumbi zijn jonge meisjes het thema. De titel verwijst naar een initiatieritueel dat nog steeds gebruikelijk is in delen van het land, met name in het zuiden van Kongo Brazzaville. Het is de voorbereiding op het vrouw zijn, op de huwelijkse status. Volgens de traditie wordt het jonge meisje enige tijd ge\u00efsoleerd in gezelschap van twee nog iets jongere meisjes. Dan volgen er allerlei handelingen en traditionele gezangen die 45 dagen in beslag nemen. Het ritueel eindigt met een wilde, vrolijke dans waarbij de gezichten van de drie ingesmeerd zijn met rode poeder. Decoraties versieren hun halsen om de optimistische stemming te benadrukken.<\/p>\n
In de portretten van Bansimba lijkt ze dit ritueel ter discussie te stellen. Enerzijds is er bij velen nog steeds de overtuiging dat de traditie van belang is om in het heden te kunnen functioneren. Anderzijds is er de kwetsbaarheid van het huidige bestaan. Bansimba geeft haar vrouwen vaak een masker. Het zou haar symbool van bescherming kunnen zijn, hoewel de traditie juist leert, dat het het \u2018blote\u2019gezicht is dat je beschermt tegen de dood. Traditie en de dagelijkse realiteit lijken in strijd met elkaar. Zonder ze af te wijzen, plaatst Bansimba de traditie in een ander daglicht.<\/p>\n
Los van de inhoud hebben de mixed media werken van Bansimba een enorme aantrekkingskracht. Dat komt in de eerste plaats door de heldere kleuren. Omdat ze niet glad zijn uitgestreken, zelfs hier en daar transparant zijn, bezitten ze een zekere levendigheid. Dat geldt ook voor de achtergrond waartegen de kunstenaar haar \u2018modellen\u2019 plaatst. Die is niet monochroom, maar wordt prettig gestoord door enigszins non-discripte tekens. Die wekken nieuwsgierigheid op. Welk verhaal vertellen ze? Wat voegen ze toe of willen ze alleen decoratie zijn? Dat de werken op papier zijn uitgevoerd is niet onbelangrijk. De hobbeligheid daarvan vergroot eveneens de levendigheid van het getoonde.<\/p>\n
Wat verder opvalt is de rijk uitgevoerde kleding van de jonge vrouwen. Zelfs de maskers lijken het werk van een ontwerper. Het verbergen achter een masker en tegelijkertijd het aantrekken, het verleiden zelfs, door de gepresenteerde schoonheid zorgt voor een raadselachtig spanningsveld. Een \u2018dance macabre\u2019 of een overwinningsdans? Verwarrend. De kunstenaar laat me gissen.<\/p>\n
Eigentijdse Afrikaanse kunst is in opmars. Steeds meer kunstliefhebbers beginnen de kwaliteit en de oorspronkelijkheid ervan te zien. Doctrov\u00e9e Bansimba zal ongetwijfeld binnenkort profiteren van deze opleving. Haar werk voldoet in ieder geval aan haar eigen strenge criteria: het leeft, het lacht en het stemt tot nadenken. Huilt het ook?<\/p>\n
Rob Perr\u00e9e
\nBrooklyn, juni 2018<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tchikumbi Het gedreven engagement van Doctrov\u00e9e Bansimba \u201cIk adem kunst, ik droom kunst, ik huil kunst, ik dans kunst, ik lach kunst, ik eet kunst, ik zweet kunst……kunst is mijn leven.\u201d Een uitspraak die tekenend is voor de Kongolese kunstenaar Doctrov\u00e9e Bansimba (1985). Het enthousiasme, de gedrevenheid, de ambitie, ze lijken haar te zijn aangeboren. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[13],"tags":[],"class_list":["post-4539","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-exposities"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.sbk.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4539","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.sbk.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.sbk.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sbk.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sbk.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4539"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.sbk.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4539\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.sbk.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4539"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sbk.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4539"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sbk.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4539"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}