galeries

De tentoonstelling wordt geopend op zaterdag 28 juli, om 15 uur. U bent van harte welkom.

Ik kwam het werk van Brecht Vandenbroucke (BE, 1986) voor het eerst tegen op FaceBook, waar het zich onderscheidde van de dagelijkse prikbordberichten: Een aflevering uit zijn Robert Nothing serie. Dat het werk zich goed leent voor publicatie op het web is waardevol, Brecht heeft een grote online fanbase. Hij werkt in opdracht o.a. Humo en de New York Times, en verscheen in 'zines' zoals Nobrow.

De beeldtaal is herkenbaar en uitnodigend. Het doet ergens denken aan Amerikaanse comic pioniers als Fletcher Hanks en Rory Hayes uit eerste helft 20ste eeuw. Daarnaast sluit het aan bij de rijke traditie van de Vlaamse stripkunst: Het vroege werk van Willy Vandersteen en Marc Neels (a.k.a. Marc Sleen), of meer recent: Kamagurka en Herr Seele.
Buiten beeldende kwaliteiten bezit Vandenbroucke een schitterend gevoel voor humor. De White Cube serie bijvoorbeeld, wat zeer mooi het hedendaagse ("moderne") kunstcircuit op de hak neemt en zowaar een soort van abstracte humor bevat. Een Gilbert en George-achtig kunstduo, die op een bedrijvige manier 'non-adventures' beleven.

Maar Brecht's werk is veel méér dan enkel illustratie of comics. Laat je niet misleiden door de vorm. Want wellicht heeft Brecht meer overeenkomsten met Philip Guston dan met de gemiddelde striptekenaar. Een groot deel van wat je op Brecht's blog of Flickr ziet, zijn feitelijk ingescande schilderijen (veelal acrylverf op karton, of paneel). In het hele werkproces moet 'het schilderij' als zelfstandig kunnen blijven functioneren. Brecht gaat er van uit dat het werk als schilderij als zodanig wordt bekeken, niet per se als reproductie. Hij bewerkt zijn beelden ook niet na op de computer, ze worden ingescand en dat is het.
Net als bij bovengenoemde Philip Guston, krijgen conventionele comic/strip-elementen een nieuwe functie of worden ze op een onverwachte manier ingezet: Zo verschijnen er zelden traditionele tekstwolkjes in het werk. Is dit wel het geval, wordt er altijd een wending aan gegeven: Een tekstwolk gedrapeerd over 'n boomtak (Opinion Piece, 2012), of als muurschildering, boven de afgebeelde hoofdpersonen (conversations I've never had, 2010).
Ook (retro) computergames worden regelmatig geciteerd. 'Gepixelde' figuren worden als blokkerige objecten in een museum geplaatst. Verder komt het kenmerkende 'orthographic view' herhaaldelijk terug. Hierbij worden alle 3 dimensies weergegeven, maar zonder perspectivisch verdwijnpunt. Een ideale manier om veel dingen in één compositie te kunnen laten zien. En dus om dezelfde reden uitermate geschikt voor game werelden.

De kritische en scherpzinnige invalshoek is er altijd: Sociale verhoudingen en maatschappelijke vraagstukken, de actualiteit, en de media. Dit gemixed met persoonlijke fascinaties, nostalgia, alledaagse anekdotes, games/internet en de (kunst-)geschiedenis. Naar de ingrediënten wordt zorgvuldig onderzoek gedaan, Vandenbroucke let zeer goed op wat hij in zijn omgeving tegenkomt: De type auto's, vuilnisbakken en sneakers; Graffiti stijlen, logo's en interfaces... Ondanks de ogenschijnlijke luchtigheid is alles even raak en geraffineerd.

Oh ja, vergeet niet de map 'random' in het foto archief op Brecht's FaceBook pagina. Een enorme verzameling lachwekkende trash foto's van het web.

Michiel van der Zanden 2012