Annemieke Alberts (Krommenie, 1963) schildert sinds zij in 1995 de lerarenopleiding tekenen in Amsterdam afrondde. Mensen en hun omgevingsruimte hebben haar altijd het meest geïnspireerd omdat hun houding en beweeglijkheid past bij haar manier van schilderen. Het werk gaat over de wisselwerking tussen binnen-en buitenwereld van personen; in hoeverre het licht of het donker ruimte schept of het figuur juist omsluit. Biedt het houvast of conflicteert dat?
Over het lichaam dat toegankelijk is en toch gesloten. En haar werk gaat over de interactie tussen personen, bedoeld of onbedoeld.
Schilderijen zijn voor haar nooit af, ze houden een soort rafeligheid. De schildertoets is voor haar een wezenlijk aspect; de vormen ontstaan vanuit deze toets: de beweging van het schilderen, de vloeibaarheid van de verf. Toevallig ontstaan, maar toch gestuurd.

Spiegelingen

Tijdens een reis naar New York raakte Alberts bij toeval - ze stond voor een dichte glazen galeriedeur - gefascineerd door spiegelingen. Ramen zijn zowel transparant als spiegelend; je kunt er doorheen kijken en zien wat daarachter is, en tegelijkertijd wordt wat zich aan de buitenkant bevindt weerspiegeld. Die binnen- en buitenwereld zijn zichtbaar in hetzelfde beeld. Het weerspiegelt ook het verlangen daar te zijn waar je niet bent.

SBK Amsterdam Osdorp