HOMEKUNST LENENEXPOSITIESVIRTUELE KUNSTUITLEENBEDRIJVENVESTIGINGENNIEUWS/INFOVRAGEN

Toon Teeken expliciteert in zijn werk zijn verhouding tot de wereld en het leven. Opvallend daarbij is dat op veel van zijn werken tekst verschijnt, of eerder geïntegreerd is in het beeld. De tekst, handgeschreven, in spiegelschrift, is niet altijd even leesbaar, meestal zelfs nauwelijks te ontcijferen. Woord en beeld schijnen evenwel niet zonder elkaar te kunnen, terwijl, de woorden in hun schier onleesbaarheid tot beeld geworden, het beeld hier prevaleert.

We vragen ons, oog in oog met zijn werk, dan ook af wat het statuut van de letters en de woorden kan zijn. Een van de verschillende antwoorden op deze vraag, werd al gegeven: tekst is herleid tot beeld. Maar dit klinkt onbevredigend:
wanneer van herleiding sprake is, wordt het woord daarmee
gedeeltelijk ontkracht. En het lijkt dat de kunstenaar juist een niet-zonderwoorden-kunnen als een affirmatieve keuze, in beeld laat zien. Zou het niet zo kunnen zijn dat letters, woorden en tekstfragmenten in de tableaus van Toon Teeken een soort van geritsel teweegbrengen?
Een dergelijke trilling door woorden veroorzaakt, brengt in
de complexe opbouw en de samenvoeging van elementen waaruit het doek bestaat, een zeker verhaal, een bepaalde interpretatie op gang. Hiermee wordt de hint gegeven dat buiten woorden om niet van de wereld te genieten valt, en dat schilderijen zich zonder woorden niet met betekenis weten te bekleden. Maar tegelijk signaleren de woorden in hun
nauwelijks leesbaar zijn en in hun in letters uiteenvallen, dat het verhalende het beeld noch uitput noch neutraliseert. Ze zijn in hun geritsel op het doek niet dwingend, maar verrijken
juist het beeld zonder het hun keurslijf op te leggen.

SBK Den Helder